Wat ‘n Dag

Net een dag nou! Net een damn dag! Ek onthou laas week het ek gedink: “Jinne, ‘n week en ‘n half! Hoe gaan ek dit maak?”. Ek het baie gebid vir geduld.

Gister het ek gedink ek moet net by jou seker maak of als nog reg is vir Saterdag. Ek het afgekom op so ‘n trending Facebook post wat mense spot wat nie uitsien na ‘n date nie. Op dit het baie mense gepraat van hoe dit beter is om net die ou te laat wag. En dit het my net bekommerd gemaak: die ergste wat kan gebeur is nie dat dinge Saterdag sleg loop nie, maar as jy nie eers opdaag nie! Ek het geweet jy sal darem nie dit doen nie, maar dit het my laat wonder oor of jy dalk second thoughts het. Dat jy spyt is. So toe dink ek ek moet net confirm die volgende dag (vanoggend).

So ek gaan slaap sommer vroeg want ek kon nie langer wag nie. En toe, vir een of ander rede, word ek vroeg wakker! En ek kon nie verder slaap nie! Dit gebeur bitter min. Ek het probeer slaap, probeer videos kyk, enige iets sodat dit by 7 uur kan kom sodat ek jou net kon vra.

En gelukkig het jy vinnig geantwoord met ‘n voicenote. Vir ‘n oomblik het ek gedink dis ‘n slegte teken dat jy ‘n voice note stuur, maar jyt darem entoesiasties geklink. Dis goed.

Mmm…

Soos ek hierdie tik begin ek besef hoe weird dit is om hier te skryf as of ek dit vir jou skryf. Ek doen dit gewoonlik met almal, of dit ‘n vriend is of wieookal, maar ek wonder nou of dit weird is. Nog iets om aan te dink…

Anyway, dit was ‘n helse lang dag. En die lecture was nie so goed nie. Die verdomde lecturer dink eks ‘n idioot of iets. Seker my gesig en my “ek weet nie wat aangaan nie” tipe expression. Byna al die vrae wat jy gevra het het ek geken, Oom! Moenie my stilte vir dwaasheid verwar nie!

Maar anyway, ek het ‘n realisation gehad. Ek hou aan dink asof Saterdag die moment of destiny is, as of ek onmiddelik gaan weet hoe ek oor jou voel. En ek het net die obvious skielik besef dat dit nie nodig is om dan al te weet nie. Dis nie verkeerd om jou eers ‘n paar keer te sien nie voor ons besluit nie. Maar nog ‘n ding is jou absolute wonderlike beauty. Jys is letterlik TE mooi. Soos in, ek moet bieg, die afgelope tyd fokus ek meer op dit as op jou persoonlikheid. En dis verkeerd. Ek het begin wonder of ek meer in jou belangstel omdat jy mooi is as jou persoonlikheid. Maar na ‘n bietjie gewonder weet ek dit is nie so nie. In die klas het ek gekyk na al die meisies daar en ek het imagine hoe jy is. Ek meen ek weet nog nie, dalk gaan jy Saterdag baie skaam en stil wees, of dalk gaan jy vol lewe lees (eks fine either way). Maar in die klas het ek jou mentally vergelyk en jy staan kop en stert bo hulle.

Ek dink wat my aan jou heg is jou lag. Op jou voice notes is dit jou lag, en jou stem oor die algemeen, wat ek so van hou. Dostoevsky het gesê jy kan uitmaak of iemand goed is net gebaseer op hulle lag. En dis waar. Ek like jou lag! Ek like jou stem.

Ek weet nie. My kop spin heeltyd. Dit gaan goed gaan of dit gaan sleg gaan. Ek weet nie. Ek weet regtig nie.

Advertisements

Kalm

Dis nice om vir ‘n slag nie werk te he nie. Ek het daai twee lesings basies uitgegooi en nou, skielik, het ek nie iets wat ek vanaand moet doen nie. Die ander werk kom eers more.

Jy hou aan om my heeltyd te laat wonder. Soos die naweek na ek so droog gemaak het om jou te irriteer en jy wat lank gevat het om te antwoord… Hoekom moet ek elke ding so oordink?

Ek het gister saam my beste vriend en sy meisie Antman and the Wasp gaan fliek. Dit was so lekker! Nie net die fliek nie, maar die hele ding. Voor die end credits was ek in my element. Ek het gemaklik en duidelik gepraat met hom. En ek het heeltyd gedink oor hierdie ‘n goeie fliek sou wees om saam jou te kyk. En ek het begin wonder hoe sou dit wees as ons vier sou gaan fliek. Dis weird hoe daar skielik ‘n hele nuwe wêreld vir my oopgaan, ‘n wêreld waar jy daar in is.

En ek het jou nog nie ontmoet nie.

Ek het vandag iets scary besef. Ek word ver te maklik emosioneel aan iemand geheg. En ek weet as dinge tussen ons uitwerk sal ek aan jou geheg wees. Soos in, my geluk en my hartseer sal afhang van ons verhouding. En ek besef vandag dat wanneer ons baklei – want ek weet dis inevitable in enige verhouding – hoe sal ek dit vat? Sal ek kan function? Kan werk? Enige iets kan doen? Enige iets tot ons weer opmaak? Ek weet ek sal my beste doen om die probleem uit te sort. En ek dink vandag ook aan hoe ek jou dalk sal afskrik as ek overly attached is. Ek bedoel dit nie op ‘n clingy manier nie. Glo my, ek wil en gaan normaal wees. Maar ek weet ek sal heeltyd by jou wil wees, die heeltyd jou wil vashou en heeltyd jou hand wil soen.

Ja! Jou hand!

Al daai Russiese boeke het jou hand so liefdevol laat maak. In hierdie stories as ‘n ou verlief is sal hy heeltyd haar hand soen.

Ek wil hê dit moet so wees dat ek net sommer enige tyd jou ‘n drukkie kan gee. Ek hoop dit gaan so wees.

As dit so gaan wees.

As dit gaan wees…

Hoe meer bewus ek word van als van jou wat ek like, hoe meer bewus word ek oor hoe ek nie reg vir jou is nie. Soos ek die heeltyd sê, my voorkoms en my duidelikheid pla my veral hier. Ek hoop nie dit gaan ‘n issue wees nie. Ek hoop nie so nie! En soos ek se my inevitable emosionele attachment. En al die ander dinge ook. Aai! Jy verdien beter. En dis wat my pla: dat jy dalk gaan opsit met my terwyl jy iemand soveel beter kan he. Maar soos ek se, al hierdie oordink ek net. Daar het nog niks gebeur nie. Hoe durf ek selfs aan sulke dink! Hoe durf ek ‘n lewe indink as ek jou nog nie eers gesien het nie? Is dit reg?

En geduld, ne! Ek bid heeltyd vir dit. Want ek weet wanneer ek jou ontmoet is dit net die begin. Ek meen tensy ons onmiddelik verlief word (nie onmoontlik nie), sal hierdie ook tyd vat. Soos drie of vier of tien keer ontmoet voor jy verder wil gaan. Die liefde is geduldig en ek sal wag. Eks net bang dat ek die tyd verkeerd sal lees of dinge sal opmors.

Ek tel die dae af tot Saterdag. Ses dae al verby. Nog net vier! Ek kan aan niks anders dink nie.

Al Daai Emosies

Ek is eintlik doodmoeg op die oomblik. Ek weet nie hoekom nie. Ek staan eers soos 9 uur op, en tog is ek nou al – 9 uur die aand – nogal moeg. My oë sukkel om oop te bly.

Maar meisiekind, het jy ‘n idee watse gedagtes deur my kop die afgelope paar dae gaan? Ek sê jou, ek voel dis die Here wat jou baie mooi op hype.

Sondag en Maandag was ek eintlik half (durf ek dit sê?) oor jou. Soos in die sin van “Ek wil jou sien, maar as dit nie gebeur nie is ek okay met dit”. En ek het actually goed gevoel en begin dink aan ander dinge. Ek het jou geskenk die Maandag gekry en vir jou ‘n message gestuur wat basies sê “Ek het iets wat ek vir jou wil gee, ek kan dit enige tyd vir jou bring, of ek kan dit pos as jy dit so wil kry”. Sien jy wat ek daar gedoen het? In plaas daarvan om weer te vra “Kan ek jou sien?” gee ek jou ‘n escape clause: “…ek kan dit pos”. As jy gesê het ek moet dit pos sou ek weet jy wil my nie eintlik sien nie. Maar dis als besides the point.

Die volgende dag reply jy eers en se dat ons nog moet ontmoet! En sommer die volgende dag! En net so los ek al my negatiewe gedagtes en begin weer opgewonde word en hoop! Ons het besluit op ‘n goeie plek en ‘n tyd. En ek was weer so bly. Ek wou sommer mall toe gaan om papier te koop om jou geskenk in toe te draai en ook sommer ‘n mooi pakkie om dit in te sit.

Maar die middag sê jy weer jy kan nie omdat jou Oupa ‘n hartaanval gekry het. Aai! Ek wil jou so graag sien, maar dis ‘n goeie rede. Die afgelope maand is hel vir jou en ek wil nie druk op jou sit nie. En skielik weer is daar nie planne of enige iets nie. Skielik weer is daar niks.

En vanoggend was ek so down. Nie net oor jou nie. Okay, ek jok, meestal oor jou. Ek wil jou net sien. Dis al. Net vir ‘n minuut. En ek kan nie eers dit doen nie! Net ‘n oomblik om jou in die oë te kyk! Dis al. In die stort het ek gedink aan dit en aan myself – my onduidelikheid en al daai – en ek was net so bleddie down. Ek het sommer in die stort gekniel en gebid. Ek kan nie eers onthou wat ek gesê het nie.

Maar die Here hoor, want die antwoord was net ‘n minuut of twee weg. Funny hoe ek onmiddelik vergeet het dat ek sopas vir hierdie gebid het! Jyt gesê jyt ‘n plan. En jy vertel van so ‘n animal shelter plek waarntoe ons kan gaan volgende naweek. Ek het onmiddelik ja gesê.

Maar jo, nog ‘n week en ‘n half. Soos ek my vriend gesê het, jy leer my geduld. En dis iets wat ek kort.

En weet jy, hoe meer ek aan dit dink hoe meer like ek dit. Dis perfek. Dis nie asof ons mekaar net vir ‘n oomblik sien soos ek bereid was nie. Dis nie ‘n saak van mekaar awkwardly ontmoet by ‘n koffie plek soos ons vandag sou nie. Nee. Hier gaan ons actually iets doen. Iets oulik en mooi. Iets wat nie kort is nie, en hopenlik die ys sal breek.

Nou, granted, dit kan nog skeef loop. As jy net ‘n idee het hoe onwaardig ek voel om te kom! Hoe vreeslik bang ek is om te kom. Bang nie vir my part nie maar vir joune. Bang dat jy teleurgesteld gaan wees in wie ek is en lyk en… praat… Bang dat jy dan obligated gaan voel om tyd saam my te spandeer al wil jy net eintlik so vinnig as moontlik wegkom, maar te goed en modest is om so te sê! Ek verdien jou nie, dammit! Ek wil jou nie teleurstel nie!

Dit laat my ook besef dat dinge vir ‘n rede gebeur. Soos ek sê, een van die ander maniere wat ons sou ontmoet het sou awkward wees. In kontras is hierdie idee die beste sover. Asof die Here wou sê “Nog nie, wag, en ek gee jou iets beter”. My pessimistiese/realistiese kant is bewus daarvan dat dit ook verkeerd kan gaan, maar ek het hoop!

 

 

Aan Haar

 

‘n Draft wat ek geskryf het op 13 Junie 2016 en nooit ge publish het nie. Dis bleddie mooi!

Aan: Die liefde van my lewe

My geliefde liefde,

Elke liewe aand bid ek en dank die Here vir alles, goed of sleg. Ek maak dan my oë toe en dink aan jou. In die donker stilte is daar so baie soet gedagtes wat deur my kop vlieg.

Ek dink aan ‘n duisend moontlike maniere hoe ons kan ontmoet. Miskien loop ek met trane in my oë, trane van eensaamheid en bitterheid, dan voel ek jou hand op my skouer om te weet of ek okay is. Miskien is ek oppad uit, en dan val ek by die trappe af omdat ek jou beeldskone gesig raakgesien het (dan vra jy of ek seergekry het). Miskien reën dit, en dan red ek jou met ‘n sambreel. Of miskien staan ek buite, soos ek so baie keer doen, om na die sterre daarbo te kyk en met my Redder te praat oor goed en kwaad, oorlog en vrede, mense, probleme… net om af te kyk en jou voor my te sien. Of miskien is jy “net” ‘n vriendin in nood, of ek ‘n vriend in nood… albei van ons blind vir wie die ander is tot een of ander wonderlike aand waar ek die glinster in jou oë raak sien en besef dat die Here jou nog heeltyd onder my neus weggesteek het.

Is jy iemand na wie se soet stem ek heeltyd gaan luister? Of is jy ‘n wonderlike geheimsinnige wese wie se stilte ‘n liefdeslied is? Gaan jy vir elke persoon vertel wat reg en verkeerd is, met my by jou sy? Of gaan jy jou diep gedagtes net met hierdie ou siel deel?

Gaan ek altyd daar vir jou kan wees? Gaan ek regtig vir jou kan oppas? Sal ek alles vir jou kan gee? Sal my liefde alleen genoeg wees? Al hierdie dinge wil ek belowe. Ek sal dit vir jou belowe. ‘n Belofte in rebellie teen almal en alles wat ons uitmekaar uit wil hou.

Na ek my oë oopmaak vir die sonskyn wat deur my venster straal, dink ek heeltyd, tot my oë weer toe val, aan hoe onrealisties dit is vir my om te dink dat iemand soos jy by my sal wil wees.

Jy is ‘n engel. Jy moet wees (jy is al klaar). Want net ‘n engel kan lief wees vir my.

Slaap rustig en droom van rose en sterre.

Jy weet van wie ek droom.

Ja Wat

Die hoeveelheid dinge wat die afgelope maand deur my kop en hart gaan… En gewoonlik dieselfde gedagtes en gevoelens oor en oor. Een dag voel ek so en dink ek aan daai, en dan die volgende dag aan iets anders, maar die dag daarna weer aan dieselfde as twee dae tevore. Ek voel op hierdie stadium herhaal ek nou net wat ek heeltyd voel.

Twee gedagtes eet my op nou vanaand weer. Die een is die blasphemous idee, wat lyk my so eenkeer n week oppop, dat jy nie is wat ek soek nie. Gister, nee vandag, het ek nog ge brood oor wie jy is en hoe alles van jou, hart, kop en vlees mooi is. En nou hier kort voor ek gaan slaap het ek daai scary gedagtes waar al jou messages skielik anders geinterpreteer word. Soos in, “Ek het gedink sy het dit bedoel nog die hele tyd, maar dalk bedoel sy dat“. Dat ek heeltyd nog verkeerd is van jou. En ek weet hierdie is ook maar n passing fad en dat ek more heelmoontlik weer smoorverl- o nee ek gaan nie dit sê nie. Nie nou nie.

Die ander gedagte is, alweer, my voorkoms. Ek haat dit. Gewoonlik fokus ek op my onduidelikheid wat ek dink n groter issue is, maar my voorkoms pla my ook soms. Al wat dit vat om my hele kop te laat spin is net een foto van myself. Net een glance in the mirror. En ek weet nie mooi hoekom dit my soveel pla nie. Of dalk doen ek. Dis altyd my spraak wat ek oor bekommerd is wanneer ek mense ontmoet dat ek nooit dink aan dit nie. Maar ek dink dis ook basies jy. Die indruk wat dit en my spraak op jou gaan maak is wat my pla. En dit pla my VREESLIK BAIE.

Obsessie of Liefde?

Wat is hierdie? As dit nie liefde is nie, wat de hel is dit? ‘n Obsession? Net ‘n illusie? ‘n Obsession van my ongebelanseerde getraumatiseerde kop? ‘n Herhaling van die verlede? Ek dink obsession is die regte woord. Liefde… wel, ek kan nie verlief wees as ek jou nog nie in die gesig gekyk het nie. Ek het hierdie aaklige idee dat ek subconsciously jou net uitgekies het en sonder dat ek geweet het besluit het dat ek nou op jou “verlief” is. In ander woorde, om dit so simpel as moontlik te stel, dat ek mal is. En miskien ‘n bietjie van ‘n manipulative sociopath.

Of is ek desperaat? Nee. Ek was heeltemal okay daarmee om te wag. Inteendeel, ek het dit ge like om te weet ek wag, om te weet dat ek nie verlief is op iemand nie, dat ek na love songs kan luister, hartseer eens, sonder om hartseer te wees. Om eerder joy te vat in my vriende.

So hoekom dan hierdie? Ek is seker net mal en obsessed. Maar daar bly hierdie naiewe hoop dat ek nie mal is nie. Dat hierdie dalk actually liefde is, of tenminste die begin van dit. Maar eks heelmoontlik net mal en obsessed. En ek bedoel dit baie letterlik, dat daar regtig iets fout is met my.

Jou Magic

Ek weet regtig nie wat om te dink nie. Gister en vandag het ek baie gestres oor iets simpel, en ek het gedink aan hoe belaglik en stupid dit van my is om als te oordryf. After all, ons praat net op Whatsapp… maar ek durf om allerhande idees – en gevoelens – te kry. Dis stupid. Ek het begin dink dat ek moet ophou. Dat die enigste ding wat fout is is my onvermoë om jou nie te message nie. Ek het vir ‘n oommblik gedink dat ek half mal is: soos ek weet ek moet jou nie message nie, maar ek weet ek gaan. En vanooggend veral het ek gedink aan hoe stupid dit als is.  En omdat ek nie my eie gedagtes en emosies kan vertrou nie, het ek myself gesê dat hoe ookal ek oor jou voel, of ek mal en obsessed is, of rasionoeel en koud is, dat ek jou anyway moet ontmoet. Ek moet. Of ek wil of nie. En ek was selfs toe nog bewus dat dit net een message van jou vat en ek sal skielik weer belangstel. En so waar as wragtig gebeur dit weer. Jy antwoord, jy vertel my van so ‘n oulike reeks wat jy kyk… en skielik wil ek jou graag weer ontmoet.

En weet jy, ek hou van hierdie tipe goed wat jy lees en kyk. Maar dit maak my ook baie bang. Twilight en hierdie reeks wat jy kyk, Once Upon a Time, gee altwee hierdie fairy tale idee van die regte man: caring, goed, courageous… en ook handsome. Ek is geen Prince Charming nie. En hoe meer ek jou leer ken, hoe meer word ek bewus van dit want jy is verseker iemand wat ‘n Prince Charming verdien.

So is dit reg van my om selfs nog met jou te praat? Ek weet hierdie is ook stupid: as jy lief word vir my dan kan ek jou nie los net omdat ek dink jy verdien iemand beter nie. Dis koud en eintlik selfsugtig. Maar ek kan nie help as om te dink dat as ek nou al uit jou lewe uit bly sal jy eventually Prince Charming ontmoet.

En gelukkig wees.

 

Vier Drome van Jou

In die afgelope maand het ek vier drome van jou gehad. Dis nogal abnormaal. Ander meisies vir wie ek al iets voor gevoel het en selfs oor obsessed was het nie so baie in so ‘n kort tyd in my kop ingekom nie.

Die eerste droom was simpel genoeg. Ek het gedroom ek is weer in skool. Vir my is dit ‘n positiewe ding: in skool was ek socially byna heeltemal gemaklik. Ek was bly om daar te wees. En op een deel, dit was seker nie eers vyf sekondes nie, het ek jou daar gesien. Ek wou my myself net aan jou voorstel. Ek het jou in die oë gekyk. Ek kan nie onthou of ek ooit “Hello” gesê het nie.

Daai droom was ‘n hele tydjie terug. Hierdie naweek het ek twee drome van jou gehad in een aand. In die eerste het ek jou ontmoet. Dit was baie akward, maar tog was ek baie gelukkig. So ek glo dit het goed gegaan tenspyte van dit? In die tweede een, aan die anderkant, het iets gebeur wat ek al twee keer in my lewe ervaar het. Eens weer het ek jou gaan ontmoet, maar my vriend was saam… en jyt heeltyd met hom gepraat. Ek was ge upstage.

Die laaste droom was vanoggend. Ek het vir ‘n lang tyd in die bed gelê en probeer onthou wat dit oor was. Ek onthou net een klein ding. Dis dat jy wou dans. Jyt my getrek om te begin dans. Ek het jou gesê ek kan nie dans nie, en dat jy my daarom net daar en dan moet leer.

En dis dit. Vier drome in ‘n maand. Drie in drie dae! Dis mal. Maar ek mind nie!

Jys Wonderlik

Asseblief, moenie hierdie verkeerd verstaan nie. Ek dink aan my ou inskrywings en ek dink ek was wel dalk unhealthily obsessed, dalk. Maar met die geduld wat die Here my gegee het hierdie week voel ek – ek hoop – opreg en… amper… goed, as dit sin maak.

Ek skryf hierdie met die meeste rustigheid in my siel. My werk begin my pla, so ek wil kyk of ek nou kan begin. Behalwe vir dit het ek nie daai ek moet jou nou sien urge nie. En dis goed. Want ek wil jou sien, maar met die geduld word daai wil mooier en beter. Ek dink C. S. Lewis het in The Four Loves iets gesê van hoe die vierde tipe liefde, charity – soos ek dit verstaan, Goddelike liefde – met die ander tipe liefdes werk, in hierdie geval Eros (romantiese liefde) en dit transform en beter maak. Soos ‘n tuin wat jy snoei om dit gesond en mooi te hou, op daai manier om die ander drie liefdes “te snoei” maak daai drie ook mooier. Ek weet nie. Anyway net ‘n gedagte.

Jyt netnou vertel van hoe jy na kinders kyk by ‘n kerk en hoe dit jou so uitpit. Ek kry jou actually jammer. Dis weird. Wat dit weird maak is nie dat ek myself oortuig “Shame, sy is moeg, so ek kry haar jammer nie”. Nee, my hart het eintlik na jou toe uitgegaan. Ek voel soos sociopath om basies hier te sê dat dit “weird” is vir my om iets te voel. Moenie worry nie, ek “voel” gereeld. Ek bedoel maar net dat voorheen waar ek ‘n crush gehad het op iemand sal ek (sonder om daaraan te dink) meer daai persoon jammer kry uit simpatie eerder as empatie, asof ek wil wys ek gee om eerder as dat ek omgee. Daar is ‘n belangrike verskil tussen die twee.

Jy klink al hoe meer lieflik.

Die afgelope paar dae word ek sommer lus om weer gedigte te skryf. Maar ek hou myself terug, want hoe kan ek ‘n gedig skryf vir jou as ek jou nog nie ontmoet het nie? So kom gou sodat ek vir jou gedigte kan skryf!

Geduld

Die afgelope week of so skryf ek nou amper daagliks op hierdie blog.

Jinne die een ding wat heeltyd voor bid is geduld. Ek lees weer 1 Korintiers 4-7: love is… patient… not self-seeking, always hopes, always perseveres. Ek het dit gister en vanoggend gelees. Geduld! Ek kort dit! Ek begin meer en meer dink dat die hoeveelheid wat ek moet wag is bedoel om vir my geduld te leer. Ek bid al ‘n baie lang tyd vir dit want vir meer as ‘n jaar al kom ek agter hoe maklik ek geirriteerd kan word. Geduld.

Vanoggend het ek nog gesukkel met dit (en wie weet, dalk sukkel ek weer vanaand). ‘n Deel van my wil kwaad wees, self-serving wees en demanding wees. Maar in my hart het ek duidelik besef dat ek geen reg het om te wees nie. Ek verdien jou nie. En dis die einde van die saak. Ek verdien jou nie, so ek kan niks teen jou hou nie. En ek wil nie.

Ek het so ‘n maand terug ‘n short story van Dostoyevsky, White Nights, vir ‘n vriendin gestuur. Syt dit vandag klaar gelees en op haar Whatsapp status die laaste bladsy opgelaai. Dis presies hoe ek voel. Of tenminste, hoe ek bereid is om te voel. Of, as ek te sleg is vir dit, hoe ek weet ek moet voel:

But to imagine that I should bear you a grudge, Nastenka! That I should cast a dark cloud over your serene, untroubled happiness; that by my bitter reproaches I should cause distress to your heart, should poison it with secret remorse and should force it to throb with anguish at the moment of bliss; that I should crush a single one of those tender blossoms which you have twined in your dark tresses when you go with him to the altar…. Oh never, never! May your sky be clear, may your sweet smile be bright and untroubled, and may you be blessed for that moment of blissful happiness which you gave to another, lonely and grateful heart!

My God, a whole moment of happiness! Is that too little for the whole of a man’s life?

En honestly, na ‘n bietjie van ‘n down oggend, het ek weer geduld gekry. Ek het jou maar net gevra om, wanneer jy kans het, my net te vertel watse flieks jy van hou. Eks bly om geduldig te wees op die oomblik. As jy dit werd is, dan wat is nog ‘n paar dae?